۱۸ اوت ۲۰۲۶ - افزودن پیوگلیتازون به رژیم درمانیِ حاوی متفورمین و مهارکنندههای SGLT2، کنترل قند خون و شاخصهای متابولیک را در بیماران مبتلا به دیابت بهطور معناداری بهبود میبخشد. دوز بالاتر پیوگلیتازون (۳۰ میلیگرم) مزایای درمانی بیشتری دارد؛ با این وجود، این مزایا باید در برابر عوارض جانبیِ قابلپیشبینی، بهویژه افزایش وزن، سنجیده شود. این یافتهها بر ضرورت تصمیمگیریهای فردی در درمان تأکید میکند تا اثربخشی بهینه شده و عوارض جانبی بهحداقل برسد.
با وجود در دسترس بودن درمانهای متعددِ کاهندهٔ قند خون، بسیاری از بیماران مبتلا به دیابت نوع ۲ با درمان دوگانه بهتنهایی به سطوح هدف توصیهشده دست نمییابند. پیوگلیتازون، دارویی که حساسیت به انسولین را افزایش می دهد، بهعنوان یک گزینهٔ درمانیِ افزوده برای بیمارانی پیشنهاد شده است که قند خونشان با وجود مصرف متفورمین و مهارکنندههای کوترانسپورتر سدیم‑گلوکز نوع ۲ (SGLT2) همچنان بهطور ناکافی کنترل میشود. پژوهشگران برای ارزیابی اثربخشی و ایمنی این دارو، یک مرور سیستماتیک بهروزرسانیشده و متاآنالیز از کارآزماییهای بالینی تصادفیشده، انجام دادند.
این مطالعه که در مجلهٔ Annals of Pharmacotherapyمنتشر شده است، توسط سعید عباد حسین از دانشگاه علوم پزشکی سند، کراچی، پاکستان و همکارانش انجام شده است.
پژوهشگران پایگاههای دادهٔ PubMed، Scopus، کتابخانهٔ کوکرین و Google Scholar را بهطور سیستماتیک تا فوریهٔ ۲۰۲۶ جستوجو کردند؛ این جستوجوها با هدف یافتن کارآزماییهایی انجام شد که پیوگلیتازون را بهعنوان درمان خط سوم در بزرگسالان مبتلا به دیابت نوع ۲ مورد بررسی قرار داده بودند؛ بیمارانی که با مصرف متفورمین و مهارکنندههای SGLT2بهخوبی کنترل نشده بودند. چهار کارآزمایی تصادفیشده با مجموع ۱۲۱۳ شرکتکننده، معیارهای ورود به مطالعه را داشتند. پیامدهای بررسیشده شامل کنترل قند خون، مقاومت به انسولین، شاخصهای قلبی‑متابولیک و عوارض جانبیِ مرتبط با درمان بود.
یافتههای کلیدی:
· افزودن پیوگلیتازون به متفورمین و مهارکنندههای SGLT2، هموگلوبین HbA1c را بهطور میانگین ۰٫۵۶٪ در مقایسه با درمان استاندارد کاهش داد.
· احتمال رسیدن به HbA1c کمتر از ۷٪ با مصرف پیوگلیتازون بیش از دو برابر شد.
· دوز ۳۰ میلیگرمی پیوگلیتازون نسبت به دوز ۱۵ میلیگرمی کاهش بیشتری در HbA1cایجاد کرد که نشاندهندهٔ اثری وابسته به دوز است.
· پیوگلیتازون قند خون ناشتا، مقاومت به انسولین و سطح تریگلیسرید را بهبود بخشید و کلسترول HDL را افزایش داد.
· درمان با پیوگلیتازون با میانگین ۲٫۳۸ کیلوگرم افزایش وزن همراه بود.
· پیوگلیتازون با خطر بیشتری از عوارض جانبیِ دارو نسبت به درمان استاندارد همراه بود.
پژوهشگران نتیجه گرفتند که افزودن پیوگلیتازون به درمان با متفورمین و مهارکنندههای SGLT2، کنترل قند خون و پیامدهای متابولیک را در دیابت نوع ۲ بهطور معناداری بهبود میبخشد. اگرچه دوز ۳۰ میلیگرمی مؤثرتر است، اما هنگام تصمیمگیریهای درمانیِ فردی، مزایای آن باید با عوارض جانبیِ قابلپیشبینی، بهویژه افزایش وزن، در نظر گرفته و متعادل شود.
منبع:
https://medicaldialogues.in/diabetes-endocrinology/news/adding-pioglitazone-to-metformin-and-sglt2-inhibitors-improves-glycemic-control-study-176727